hand made

เป้าหมายระยะใกล้อันดับที่ 1 : พยายามจะไม่เป็นโรคกระเพาะและนอนให้หลับ

เลยพยายามกินข้าวเช้า กลางวัน เย็น และกินให้ตรงเวลา เพราะหลังๆมามันปวดท้องบ่อยเหลือเกิน ปวดจนบางทีเดินตัวตรงๆ ไม่ได้ ต้องทำตัวงอ เพื่อมันจะได้ทุเลาความปวดลงบ้าง
ส่วนไอ้เรื่องนอนไม่หลับนี่เป็นบ่อย 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา บอกได้เต็มปากว่านอนวันละไม่เกิน 2-3 ชั่วโมง หรือพอหลับเร็วหน่อยเหมือนจะได้นอนเยอะ ก็จะมีมารความฝันมาผจญ จนกระทั่งสว่าง ทำให้ช่วงเช้าเราจะเนือย มันเพลีย บอกไม่ถูก ตอนนี้เลยพยายามปรับ กลับถึงบ้าน อาบน้ำ นอน จะไม่หาอะไรทำก่อนนอนเพื่อกระตุ้นตัวเองเป็นอันขาด

เป้าหมายระยะใกล้อันดับที่ 2 คือ เรียนต่อ

ตั้งใจว่าจะเรียนเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ เพราะฟังจากเพื่อนที่ทำงานแล้วรู้สึกเป็นอีกศาสตร์ที่น่าสนใจ ทั้งๆที่ไม่ได้มีพื้นฐานมาทางด้านนี้ แต่หลังจากที่เริ่มได้อ่าน (แม้จะเพียงไม่กี่หน้า) มันก็ทำให้สนุกได้ดีทีเดียว ตอนนี้เลยพยายามเก็บเงิน บอกที่บ้านแล้ว พ่อกับแม่ก็โอเค ตอกแรกว่าจะบอกตอนที่สอบติดแล้ว แต่ว่ามันต้องใช้เวลาเตรียมตัวนาน ทั้งยังต้องอ่านหนังสือ ทั้งเลขสมัยมัธยม ทั้งภาษาอังกฤษ เลยจำเป็นต้องให้ที่บ้านส่งหนังสือมาให้ ความก็เลยแตก

พูดมาซะตั้งมากมาย แล้วอุดมการณ์ในชีวิตของตัวเองล่ะ

ที่จริง วันนี้มีเหตุการณ์ที่ทำให้เราถึงกับจุก น้ำตามันไหลเลยล่ะ ไม่เคยรู้ว่านิสัยของเรามันจะทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ได้ขนาดนี้ น่าเศร้าที่เราคิดแต่เพียงว่า ถ้าคนอื่นรับสิ่งที่เป็นเราไม่ได้ก็ช่างเค้า ไม่เคยจะคิดแม้แต่ว่าจะเอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่เคยสนใจ พูดให้ถูกก็คือไม่เคยพยายามที่จะสนใจ หรือเห็นความเปลี่ยนแปลงแต่เราคิดแต่เพียงแค่ว่า ปล่อยให้มันเลยผ่าน รอให้เวลามันเป็นตัวตอบคำถามเหล่านั้นเอง

แล้วพอถึงเวลาที่มันตอบคำถาม ถึงมาเริ่มฉุกคิดเอาที่หลังว่าความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหากที่เราควรสนใจ ไม่ใช่สนแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยให้ความคลางแคลงหรือความเงียบมันตัดสินปัญหา

ทั้งๆที่มันไม่ได้มีปัญหา แต่ตัวเราเองกลับเป็นคนทำให้มันเป็นอย่างนั้น ทำให้คนๆนึงที่เป็นห่วงและเป็นคนที่ดีที่สุดคนหนึ่งในชีวิตกำลังจะหลุดลอยไป เรากำลังปล่อยมือคนนั้นโดยไม่เคยรู้ตัวมาตลอด พอสำนึกได้ ก็เหมือนมีใครสักคนตบหน้าฉาดใหญ่ รู้สึกตัวทั้งความเศร้า

เพิ่งรู้เข้าใจว่านิสัยของเรา มันช่างเป็นสิ่งที่ไม่ดีเอาเสียเลย

แล้วตกลงอุดมการณ์ในชีวิตของเธอคืออะไรละ

หึ..พูดแล้วก็ขำ คิดมาตลอดที่เดินทาง... อุดมการณ์ของเราช่างกะจ้อยร่อย เพราะเราก็ยังคิดถึงแต่ตนเอง
ขอแค่ให้เราใช้ชีวิตที่เรียบง่ายอย่างมีความสุขเท่านั้นพอ